نیایش عبارت است از تجلی دغدغه و اضطراب انسانی زندان مانده در خویشتن که به زندانی بودنش

اگاهی یافته است و ارزوی نجات و عشق به رستگاری او را بی تاب کرده است

 

فقدان نیایش در میان ملتی برابر است با سقوط قطعی ان ملت

اثار نیایش واحی و خیالی نیست نباید احساس عرفانی را تا سطح اضطراب  یک انسان در برابر خطرات و

 مجهولات جهان پایین اورد و نیز نباید به اسانی یک شربت مسکن یک داروی ضد ترس -ترس از مرگ

بیماری و درد -تهیه کرد

پس معنی احساس عرفانی چیست؟

طبیعت کجا را در زندگی ما برای نیایش اختصاص می دهد ؟تقریبا در تمام ادوار مردم غرب نیایش کرده ان

 جامعه ی قدیم اصولا یک سازمان مذهبی بود رومیها همه جا معابد را بر پا می داشتند اجداد قرون

وسطای ما سرزمین مسیحیت را با کلیساهای بزرگ و محراب های گوتیک می پو شاندند در زمان ما

هنوز بر فراز هر دهکده ای ناقوسی بر پاست در طول تاریخ ما نیایش در شمار احتیاجات اولیه در ردیف

جنگ . ساختمان . کار و دوست داشتم قرار داشته است

حقیقت چنین به نظر می رسد که احساس عرفانی جنشی است که از اعماق فطرت

 ما سرچشمه گرفته است و یک غریزه ی اصلی است تغییر و تحولات این احساس

همواره با تحولات فعالیت های دیگر باطنی انسان :احساس اخلاقی . خلق و خوی و

 گاهی احساس زیبایی بستگی دارد

این احساس جزیی بسیار مهم از هستی خود ما است که ما اجازه داده ایم به ضعف

گراید  و غالبا به کلی نابود گردد